Cr. Youtube
เงื่อนรักกามเทพ...Cupid Knot (34) จับกุม
สำนักงานป้องกันและปราบรามยาเสพติด (ป.ป.ส.) ร่วมมือกับร้อยเอกศรัทธา ตั้งหน่วยเฉพาะกิจอยู่บนตึกติดถนนไม่ห่างจากซอยบ้าน
เช่าของก้อย เสียงเฮฮา กัญชา เหล้ายาปลาปิ้ง และการมั่วสุมกันดังมาปนกับบทสนทนาที่เก๋นั่งคุยกับน็อต ได้ยินชัดเจนจากเครื่องดักฟัง ก้อยถูกใช้
ไปตลาดซื้อบุหรี่กับเหล้ามาเพิ่ม สองหัวโจกต้องการอยู่ลำพังคุยกันเรื่องส่งยา
“ได้ความเรื่องนั้นหรือยัง จะได้จัดการให้เสร็จก่อนไปแบล็กเมลเจ้าสัว เอาสักยี่สิบล้านแล้วไปอยู่แถวลาวหรือเวียตนามไหม”
“แล้วลูกน้องฉันกับนังก้อยแกจะกระเตงไปด้วยหรือไงนังเก๋”
“ไอ้สองคนหน้าโง่...ลูกน้องแก ก็จับมันกรอกยาฆ่าหญ้าซะ แล้วถีบลงน้ำ จากบ้านนี้ไปไม่ไกลก็เจอคลองแสนแสบแล้ว” เก๋เอ่ยเสียงเบาพลาง
หันซ้ายขวา ลูกน้องหน้าโง่ยังเมาหลับโงหัวไม่ขึ้นอยู่อีกห้องหนึ่ง
“นังก้อยก็ลอยแพมันไว้ที่ร้านอาบอบนวดเพื่อนฉันก็ได้ ยังได้ค่าตัวมันอีกนะ” น็อตเอ่ย
“เฮ้ย! พูดจาอะไรคิดถึงใจฉันด้วยนะ นังก้อยมันน่าสงสารจะทิ้งมันยังไง”
“เอาเถอะ ๆ อย่าเพิ่งเถียงกันเลย” เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นน็อตเดินเข้าห้องนอนไปคุยธุระ
“ไงพี่เห็นเงียบไปนึกว่าเดือนนี้ไม่มีของซะอีก ได้เลย...ที่เก่า เวลาเดิมกระบะสีดำ1190 ได้เลยพี่” น็อตเดินผิวปากออกมาเจอกับเก๋ที่ลุกเดินออก
ไปรับของจากก้อยที่ซื้อของมาจากตลาด ก้อยสังเกตเห็นเก๋กับน็อตพยักหน้าให้กัน...เธอเหลือบแลไปอีกห้องที่ลูกสมุนน็อตเมานอนเกลื่อนกลาด
แอปฯ ที่พี่ประสพตั้งค่าลงไปในโทรศัพท์สองเครื่องเป็นแอปฯ จีพีเอส ไว้ติดตามการเคลื่อนไหวของเก๋และน็อต
“ช่วงสองวันนี่ถ้าแกอยากไปนอนกับเพื่อนก็ตามใจนะ แต่วันศุกร์ต้องกลับมาที่นี่เข้าใจไหมนังก้อย”
ก้อยค้อนให้ “เอาเงินมาให้ฉันติดตัวไว้บ้างสิ ไม่มีเงินเหลือเลย” เสียงก้อยบ่น
“เรื่องมากนะนังก้อยนี่มีพันเดียว จะไปไหนก็ไปให้พ้นหูพ้นตาไป”
ก้อยออกมาพร้อมเป้ เรียกวินมอเตอร์ไซด์ไปลงที่ห้าง...เดินได้สักครู่ปาลิดาเรียกสียงเบาจากมุมร้านขายเสื้อ “ก้อยไม่ต้องหันมาเดินไปเรื่อย ๆ
ก่อน คุณวรชิตกับพี่ไกรเดินตามหลังเรามา เพื่อดูให้แน่ใจแล้วค่อยเข้าไปรอที่ร้านพิซซ่านะ”
“พี่ปา” ก้อยหมดแรงและรู้สึกโล่งใจเมื่อเห็นหน้าปาลิดา เธอโผเข้ากอดปาลิดาแล้วร้องไห้ สองสาวเดินตามพี่ไกรที่ดูลาดเลาดีแล้วเข้าไปนั่งมุม
ด้านในของร้าน
“น่าสงสารเหลือเกินนะเรา เมื่อกลับตัวกลับใจได้ พี่ปาอยากให้ก้อยกลับไปหาแม่และเรียนต่อ หากแม่ลำบากเรื่องส่งเสียให้เรียน พี่ปาจะส่งเสีย
เอง มีวิชาความรู้บ้างจะได้ประกอบอาชีพหรือสมัครงานทำ ยังดีกว่าอยู่แบบนี้ สิ่งไม่ดีลืมมันให้หมด แล้วเริ่มต้นใหม่ อย่าท้อตราบใดที่มีลมหายใจต้อง
กัดฟัน อดทนสู้ต่อไป” วรชิตเห็นสองสาวและได้ยินคำปลอบโยนจากปาลิดา เขาเข้าใจดีว่าเธอเองก็ต่อสู้ผ่านเรื่องร้ายมาแล้วอย่างอดทน น่าสงสารนัก สายตาที่มองปาลิดาด้วยความปรารถนาดี พี่ชายแลเห็นได้ รอยยิ้มจาง ๆ อย่างสุขใจ เขาหวังว่าเมื่อผ่านทุกอย่างไปด้วยดี วรชิตเป็นผู้ชายที่มีความรับ
ผิดชอบสูง มีใจให้ปาลิดา เหมาะสมที่จะฝากไว้ให้ดูแลเธอได้อย่างสบายใจ
ร้อยเอกศรัทธาโทรมาเพื่อขอสอบปากคำพยาน...“ผมอยากได้ข้อมูลเพิ่มเติมคุณก้อยสะดวกไหม ผมขอนัดพบวันนี้ตอนบ่าย”
คำถามมากมายจากผู้สอบปากคำ “เก๋มาอยู่กับคุณได้กี่เดือนแล้วนะ”
“สามเดือนกว่าค่ะ”
“เห็นข้าวของส่วนตัวที่เขาเก็บอย่างระมัดระวังบ้างไหมครับ เราจะดำเนินการรวบหัวรวบหางให้เร็วที่สุด ข้อมูลจากคุณจะช่วยได้มากทีเดียว”
“ในห้องนอนเก๋ใต้เตียงปูผ้ายางไว้ ก้อยเคยเห็นเขาเปิดผ้ายางออก เธอเจาะพื้นห้องแล้ววางกล่องแบน ๆ ซ่อนไว้ที่นั่น เก็บอะไรที่เป็นของ
ส่วนตัวน่ะคะ”
“ดีทีเดียว เป็นประโยชน์กับเรามากเลยครับ”
ไฮโซเก๋กับแฟนหนุ่ม และลูกน้องถูกรวบพร้อมของกลางมีทั้งยาอี ยาไอซ์ และ เม็ดบรรจุหีบห่อเตรียมส่ง หลักฐานของกลางครั้งนี้มีจำนวน
มากพอที่จะส่งไฮโซเก๋และแฟนหนุ่มเน่าตายคาคุกได้ เมื่อรวมถึงหลักฐานการบันทึกเสียงเรื่องการแบล็กเมลเจ้าสัวใหญ่ ตำรวจตรวจค้นบ้านพบภาพ
ถ่ายที่จะนำไปใช้ในการนี้ครบถ้วน
ข่าวและภาพใบหน้าสิ้นหวังของเก๋และแฟนหนุ่มที่ต้องจำนนกับหลักฐานมากมาย หลานชายเจ้าสัว...คุณวิสัยให้สัมภาษณ์สั้น ๆ ว่า ใครทำอะไร
ให้รับโทษไปตามตัวบทกฎหมาย เขาหวังว่าสิ่งนี้น่าจะเป็นบทเรียนสำหรับอีกหลายคนที่ควรเลือกทางเลือกชีวิตที่ถูกต้องให้ตนเอง
“ลูกแม่ ๆ ” เสียงสะอื้นของป้าบุญ สะท้านเข้าไปในอกคนที่เคยเป็นแม่อย่างปาลิดา ก้อยเป็นเสมือนสิ่งมีค่าสำหรับคนเป็นแม่อย่างป้าบุญ ถูกผิด
ดีชั่ว แม่ก็รักสุดหัวใจ ก้อยก้มลงกราบเท้าแม่ขอโทษ เสียงพูดปนเสียงสะอื้น ทั้งดีใจ ทั้งสำนึกผิด...
“แม่จ๋าก้อยผิดไปแล้ว ก้อยไม่เชื่อฟังคำแม่ ทำผิดต่อแม่มากมาย ก้อยไปอยู่กรุงเทพเหมือนตกนรก ชีวิตต่ำช้าไม่น่าให้อภัยเลยแม่”
“ไม่หรอก ก้อยจะทำผิดอะไรมาวันนี้หนูสำนึกผิดกลับมาเป็นคนดีได้ แม่ไม่โกรธหรือโทษลูกเลย ทุกวันสวดมนต์ให้พระคุ้มครองลูกของแม่
สุดท้ายเราสองแม่ลูกก็ได้น้ำใจจากท่านนายพันกับน้องสาวมากมาย ไม่อย่างนั้นแม่ไม่มีปัญญาไปตามหาลูกได้หรอกลูกเอ๋ย อะไรผ่านไปแล้วลืมมัน
ซะนะ มานับหนึ่งใหม่ กลับมาเป็นคนดี แค่นี้แม่ก็แสนจะสุขใจ”
พี่ไกรเข้าไปโอบสองแม่ลูก ไม่ใช่ครอบครัวก็เหมือนใช่ ก็เห็นกันมานาน..ป้าบุญเป็นทั้งแม่บ้านในฐานเรือสัตหีบ และทำขนมขายในสโมสรมานาน
ก้อยเองก็เกิดและโตมาจากที่นี่ “หมดทุกข์หมดโศกแล้วนะ ป้าหากมีอะไรให้ผมช่วยอีกก็บอกได้อย่าเกรงใจ” ป้าบุญยกมือไหว้ทั้งน้ำตา
ปาลิดาน้ำตารินเงียบ ๆ ชีวิตผู้หญิงอย่างก้อย เมื่อครั้งทำข่าวภาคสนาม เธอเห็นมามากมายที่ไม่หลุดพ้นจากบ่วงกรรม ผละจากผู้ชายคนหนึ่งไปอยู่
กับอีกคนหนึ่งก็ไม่ต่างกัน วนเวียนอยู่ในกงกรรมกงเกวียนไม่รู้จบ
หลายคนสู้บากหน้ากลับบ้านเพราะสุดจะทน...ถิ่นฐานเก่าและครอบครัว...ทั้งพ่อ แม่ ตา ยาย พร้อมที่จะยื่นแขนมารับกลับไปเริ่มชีวิตใหม่
หลายหน่วยงานในสังคมเริ่มตั้งมูลนิธิต่าง ๆ ช่วยทั้งหญิงและชายที่หวังจะเริ่มชีวิตใหม่ ทั้งอาสาสมัครที่เข้ามาอบรมอาชีพ ดูแลผู้คนเหล่านี้ในองค์รวม
ฟื้นฟูสุขภาพจิต ฝึกให้พวกเขาเข้มแข็ง เป็นแรงใจแรงกายให้แก่กัน ทั้งหมดเป็นแรงขับเคลื่อนร่วมกันให้พวกเขาลุกขึ้นมาสู้กับชีวิตอีกครั้งหนึ่ง...
เรื่องราวที่บอกเล่าจากปาลิดากับภาพเบื้องหน้า วรชิตเข้าใจดี บุญกรรมทำให้คนเกิดมาไม่เท่ากัน เส้นทางเดินของชีวิตมีเพียงความดีและความชั่ว
พื้นฐานดีแต่ทำตนเองตกต่ำแล้วดับสูญไปอย่างไร้ค่า กับผู้ที่ตกต่ำแต่ลุกขึ้นตั้งหลักใหม่ให้ดีงาม ทั้งหมดวรชิตเห็นมาแล้วทั้งนั้น
วรชิตโอบประคองเธออยู่ไม่ห่าง “เรื่องดี ๆ ที่คุณกับพี่ชายช่วยก้อยให้มีชีวิตใหม่เป็นสิ่งที่น่าภูมิใจ ผมก็อยากมีส่วนช่วยเหลือ ถ้าต้องการอะไร
บอกผมได้นะครับ” ปาลิดาเช็ดน้ำตาซุกตัวเข้ากอดวรชิต เป็นครั้งแรก...ที่เมื่อทุกอย่างลงเอยด้วยดีเช่นนี้อ้อมกอดของคนใกล้ช่างอุ่นใจและ
มีค่าเสมอ
ก้าวหนึ่งผ่าน ผิดถูก พึงแก้ไข
ก้าวหนึ่งก้าว ผิดไป หาทางหนี
ก้าวต่อก้าว ทนเอา ด้วยใจนี้
ก้าวอีกที ให้ดี จึงมีคุณ
เงื่อนรักกามเทพ Cupid Knot (34) จับกุม
Cr. Youtube
เงื่อนรักกามเทพ...Cupid Knot (34) จับกุม
สำนักงานป้องกันและปราบรามยาเสพติด (ป.ป.ส.) ร่วมมือกับร้อยเอกศรัทธา ตั้งหน่วยเฉพาะกิจอยู่บนตึกติดถนนไม่ห่างจากซอยบ้าน
เช่าของก้อย เสียงเฮฮา กัญชา เหล้ายาปลาปิ้ง และการมั่วสุมกันดังมาปนกับบทสนทนาที่เก๋นั่งคุยกับน็อต ได้ยินชัดเจนจากเครื่องดักฟัง ก้อยถูกใช้
ไปตลาดซื้อบุหรี่กับเหล้ามาเพิ่ม สองหัวโจกต้องการอยู่ลำพังคุยกันเรื่องส่งยา
“ได้ความเรื่องนั้นหรือยัง จะได้จัดการให้เสร็จก่อนไปแบล็กเมลเจ้าสัว เอาสักยี่สิบล้านแล้วไปอยู่แถวลาวหรือเวียตนามไหม”
“แล้วลูกน้องฉันกับนังก้อยแกจะกระเตงไปด้วยหรือไงนังเก๋”
“ไอ้สองคนหน้าโง่...ลูกน้องแก ก็จับมันกรอกยาฆ่าหญ้าซะ แล้วถีบลงน้ำ จากบ้านนี้ไปไม่ไกลก็เจอคลองแสนแสบแล้ว” เก๋เอ่ยเสียงเบาพลาง
หันซ้ายขวา ลูกน้องหน้าโง่ยังเมาหลับโงหัวไม่ขึ้นอยู่อีกห้องหนึ่ง
“นังก้อยก็ลอยแพมันไว้ที่ร้านอาบอบนวดเพื่อนฉันก็ได้ ยังได้ค่าตัวมันอีกนะ” น็อตเอ่ย
“เฮ้ย! พูดจาอะไรคิดถึงใจฉันด้วยนะ นังก้อยมันน่าสงสารจะทิ้งมันยังไง”
“เอาเถอะ ๆ อย่าเพิ่งเถียงกันเลย” เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นน็อตเดินเข้าห้องนอนไปคุยธุระ
“ไงพี่เห็นเงียบไปนึกว่าเดือนนี้ไม่มีของซะอีก ได้เลย...ที่เก่า เวลาเดิมกระบะสีดำ1190 ได้เลยพี่” น็อตเดินผิวปากออกมาเจอกับเก๋ที่ลุกเดินออก
ไปรับของจากก้อยที่ซื้อของมาจากตลาด ก้อยสังเกตเห็นเก๋กับน็อตพยักหน้าให้กัน...เธอเหลือบแลไปอีกห้องที่ลูกสมุนน็อตเมานอนเกลื่อนกลาด
แอปฯ ที่พี่ประสพตั้งค่าลงไปในโทรศัพท์สองเครื่องเป็นแอปฯ จีพีเอส ไว้ติดตามการเคลื่อนไหวของเก๋และน็อต
“ช่วงสองวันนี่ถ้าแกอยากไปนอนกับเพื่อนก็ตามใจนะ แต่วันศุกร์ต้องกลับมาที่นี่เข้าใจไหมนังก้อย”
ก้อยค้อนให้ “เอาเงินมาให้ฉันติดตัวไว้บ้างสิ ไม่มีเงินเหลือเลย” เสียงก้อยบ่น
“เรื่องมากนะนังก้อยนี่มีพันเดียว จะไปไหนก็ไปให้พ้นหูพ้นตาไป”
ก้อยออกมาพร้อมเป้ เรียกวินมอเตอร์ไซด์ไปลงที่ห้าง...เดินได้สักครู่ปาลิดาเรียกสียงเบาจากมุมร้านขายเสื้อ “ก้อยไม่ต้องหันมาเดินไปเรื่อย ๆ
ก่อน คุณวรชิตกับพี่ไกรเดินตามหลังเรามา เพื่อดูให้แน่ใจแล้วค่อยเข้าไปรอที่ร้านพิซซ่านะ”
“พี่ปา” ก้อยหมดแรงและรู้สึกโล่งใจเมื่อเห็นหน้าปาลิดา เธอโผเข้ากอดปาลิดาแล้วร้องไห้ สองสาวเดินตามพี่ไกรที่ดูลาดเลาดีแล้วเข้าไปนั่งมุม
ด้านในของร้าน
“น่าสงสารเหลือเกินนะเรา เมื่อกลับตัวกลับใจได้ พี่ปาอยากให้ก้อยกลับไปหาแม่และเรียนต่อ หากแม่ลำบากเรื่องส่งเสียให้เรียน พี่ปาจะส่งเสีย
เอง มีวิชาความรู้บ้างจะได้ประกอบอาชีพหรือสมัครงานทำ ยังดีกว่าอยู่แบบนี้ สิ่งไม่ดีลืมมันให้หมด แล้วเริ่มต้นใหม่ อย่าท้อตราบใดที่มีลมหายใจต้อง
กัดฟัน อดทนสู้ต่อไป” วรชิตเห็นสองสาวและได้ยินคำปลอบโยนจากปาลิดา เขาเข้าใจดีว่าเธอเองก็ต่อสู้ผ่านเรื่องร้ายมาแล้วอย่างอดทน น่าสงสารนัก สายตาที่มองปาลิดาด้วยความปรารถนาดี พี่ชายแลเห็นได้ รอยยิ้มจาง ๆ อย่างสุขใจ เขาหวังว่าเมื่อผ่านทุกอย่างไปด้วยดี วรชิตเป็นผู้ชายที่มีความรับ
ผิดชอบสูง มีใจให้ปาลิดา เหมาะสมที่จะฝากไว้ให้ดูแลเธอได้อย่างสบายใจ
ร้อยเอกศรัทธาโทรมาเพื่อขอสอบปากคำพยาน...“ผมอยากได้ข้อมูลเพิ่มเติมคุณก้อยสะดวกไหม ผมขอนัดพบวันนี้ตอนบ่าย”
คำถามมากมายจากผู้สอบปากคำ “เก๋มาอยู่กับคุณได้กี่เดือนแล้วนะ”
“สามเดือนกว่าค่ะ”
“เห็นข้าวของส่วนตัวที่เขาเก็บอย่างระมัดระวังบ้างไหมครับ เราจะดำเนินการรวบหัวรวบหางให้เร็วที่สุด ข้อมูลจากคุณจะช่วยได้มากทีเดียว”
“ในห้องนอนเก๋ใต้เตียงปูผ้ายางไว้ ก้อยเคยเห็นเขาเปิดผ้ายางออก เธอเจาะพื้นห้องแล้ววางกล่องแบน ๆ ซ่อนไว้ที่นั่น เก็บอะไรที่เป็นของ
ส่วนตัวน่ะคะ”
“ดีทีเดียว เป็นประโยชน์กับเรามากเลยครับ”
ไฮโซเก๋กับแฟนหนุ่ม และลูกน้องถูกรวบพร้อมของกลางมีทั้งยาอี ยาไอซ์ และ เม็ดบรรจุหีบห่อเตรียมส่ง หลักฐานของกลางครั้งนี้มีจำนวน
มากพอที่จะส่งไฮโซเก๋และแฟนหนุ่มเน่าตายคาคุกได้ เมื่อรวมถึงหลักฐานการบันทึกเสียงเรื่องการแบล็กเมลเจ้าสัวใหญ่ ตำรวจตรวจค้นบ้านพบภาพ
ถ่ายที่จะนำไปใช้ในการนี้ครบถ้วน
ข่าวและภาพใบหน้าสิ้นหวังของเก๋และแฟนหนุ่มที่ต้องจำนนกับหลักฐานมากมาย หลานชายเจ้าสัว...คุณวิสัยให้สัมภาษณ์สั้น ๆ ว่า ใครทำอะไร
ให้รับโทษไปตามตัวบทกฎหมาย เขาหวังว่าสิ่งนี้น่าจะเป็นบทเรียนสำหรับอีกหลายคนที่ควรเลือกทางเลือกชีวิตที่ถูกต้องให้ตนเอง
“ลูกแม่ ๆ ” เสียงสะอื้นของป้าบุญ สะท้านเข้าไปในอกคนที่เคยเป็นแม่อย่างปาลิดา ก้อยเป็นเสมือนสิ่งมีค่าสำหรับคนเป็นแม่อย่างป้าบุญ ถูกผิด
ดีชั่ว แม่ก็รักสุดหัวใจ ก้อยก้มลงกราบเท้าแม่ขอโทษ เสียงพูดปนเสียงสะอื้น ทั้งดีใจ ทั้งสำนึกผิด...
“แม่จ๋าก้อยผิดไปแล้ว ก้อยไม่เชื่อฟังคำแม่ ทำผิดต่อแม่มากมาย ก้อยไปอยู่กรุงเทพเหมือนตกนรก ชีวิตต่ำช้าไม่น่าให้อภัยเลยแม่”
“ไม่หรอก ก้อยจะทำผิดอะไรมาวันนี้หนูสำนึกผิดกลับมาเป็นคนดีได้ แม่ไม่โกรธหรือโทษลูกเลย ทุกวันสวดมนต์ให้พระคุ้มครองลูกของแม่
สุดท้ายเราสองแม่ลูกก็ได้น้ำใจจากท่านนายพันกับน้องสาวมากมาย ไม่อย่างนั้นแม่ไม่มีปัญญาไปตามหาลูกได้หรอกลูกเอ๋ย อะไรผ่านไปแล้วลืมมัน
ซะนะ มานับหนึ่งใหม่ กลับมาเป็นคนดี แค่นี้แม่ก็แสนจะสุขใจ”
พี่ไกรเข้าไปโอบสองแม่ลูก ไม่ใช่ครอบครัวก็เหมือนใช่ ก็เห็นกันมานาน..ป้าบุญเป็นทั้งแม่บ้านในฐานเรือสัตหีบ และทำขนมขายในสโมสรมานาน
ก้อยเองก็เกิดและโตมาจากที่นี่ “หมดทุกข์หมดโศกแล้วนะ ป้าหากมีอะไรให้ผมช่วยอีกก็บอกได้อย่าเกรงใจ” ป้าบุญยกมือไหว้ทั้งน้ำตา
ปาลิดาน้ำตารินเงียบ ๆ ชีวิตผู้หญิงอย่างก้อย เมื่อครั้งทำข่าวภาคสนาม เธอเห็นมามากมายที่ไม่หลุดพ้นจากบ่วงกรรม ผละจากผู้ชายคนหนึ่งไปอยู่
กับอีกคนหนึ่งก็ไม่ต่างกัน วนเวียนอยู่ในกงกรรมกงเกวียนไม่รู้จบ
หลายคนสู้บากหน้ากลับบ้านเพราะสุดจะทน...ถิ่นฐานเก่าและครอบครัว...ทั้งพ่อ แม่ ตา ยาย พร้อมที่จะยื่นแขนมารับกลับไปเริ่มชีวิตใหม่
หลายหน่วยงานในสังคมเริ่มตั้งมูลนิธิต่าง ๆ ช่วยทั้งหญิงและชายที่หวังจะเริ่มชีวิตใหม่ ทั้งอาสาสมัครที่เข้ามาอบรมอาชีพ ดูแลผู้คนเหล่านี้ในองค์รวม
ฟื้นฟูสุขภาพจิต ฝึกให้พวกเขาเข้มแข็ง เป็นแรงใจแรงกายให้แก่กัน ทั้งหมดเป็นแรงขับเคลื่อนร่วมกันให้พวกเขาลุกขึ้นมาสู้กับชีวิตอีกครั้งหนึ่ง...
เรื่องราวที่บอกเล่าจากปาลิดากับภาพเบื้องหน้า วรชิตเข้าใจดี บุญกรรมทำให้คนเกิดมาไม่เท่ากัน เส้นทางเดินของชีวิตมีเพียงความดีและความชั่ว
พื้นฐานดีแต่ทำตนเองตกต่ำแล้วดับสูญไปอย่างไร้ค่า กับผู้ที่ตกต่ำแต่ลุกขึ้นตั้งหลักใหม่ให้ดีงาม ทั้งหมดวรชิตเห็นมาแล้วทั้งนั้น
วรชิตโอบประคองเธออยู่ไม่ห่าง “เรื่องดี ๆ ที่คุณกับพี่ชายช่วยก้อยให้มีชีวิตใหม่เป็นสิ่งที่น่าภูมิใจ ผมก็อยากมีส่วนช่วยเหลือ ถ้าต้องการอะไร
บอกผมได้นะครับ” ปาลิดาเช็ดน้ำตาซุกตัวเข้ากอดวรชิต เป็นครั้งแรก...ที่เมื่อทุกอย่างลงเอยด้วยดีเช่นนี้อ้อมกอดของคนใกล้ช่างอุ่นใจและ
มีค่าเสมอ
ก้าวหนึ่งผ่าน ผิดถูก พึงแก้ไข
ก้าวหนึ่งก้าว ผิดไป หาทางหนี
ก้าวต่อก้าว ทนเอา ด้วยใจนี้
ก้าวอีกที ให้ดี จึงมีคุณ